Let it snow

Let it snow
Maarten
“Let it snow! Let it snow! Let it snow!” Zo gaat de tekst van het bekende liedje dat Sammy Cahn en Jule Styne schreven in de zomer van 1945. Terwijl er een extreme hittegolf Hollywood teisterde, verlangde zij naar sneeuw, naar koelere temperaturen. Maar terwijl ik het liedje nog eens luister, denk ik na over wat ik verlang. Niet verlang voor mezelf, maar voor PJV. Vandaar deze blog, of noem het maar gerust een nieuwjaarsbrief!

Liefste PJV’er,

Het nieuwe jaar is daar, dus sta ik met mijn nieuwjaarsbriefje klaar.

Tot daar mijn talent voor rijmen. Maar ik heb wel van dichtbij mogen beleven hoe het afgelopen PJV jaar mocht verlopen. Hoe er nieuwe activiteiten ontstonden, onze podcast die van start mocht gaan, een christelijk festival waar we onze medewerking aan mochten verlenen. Maar ook deelnemers die voor het eerst op kamp kwamen, deelnemers die vrijwilligers werden, nieuwe lokale afdelingen die we met open armen mochten verwelkomen en zoveel meer. Het was een gezegend jaar, maar wat brengt 2024?

Ik kan uiteraard alleen maar mijn verlangen voor 2024 uitten. Ik wens geen sneeuw zoals in het liedje (of misschien wel, maar dan zonder de files en vertragingen die daarbij horen) maar wel dat net zoals sneeuw het landschap vervult van pracht en praal, dat Christus ons land en onze jeugd mag bedekken met Zijn liefde. Dat we van daaruit mogen starten binnen PJV, dat dat ons fundament mag zijn. Dat we vanuit Hem nieuwe activiteiten mogen starten in het nieuwe jaar. Maar ook onze bestaande activiteiten verder mogen uitdiepen.

Maar net zo zeer dat onze Vlaamse jeugd de weg mag vinden en blijven vinden naar onze lokale afdelingen. Dat ze daar een plekje mogen vinden waar ze zich thuis mogen voelen, geliefd, gewaardeerd en gehoord zijn. Dat ze merken dat het ook echt anders kan binnen deze maatschappij, dat we een verschil kunnen maken. Maar ook dat ze daar uitgedaagd worden om te groeien in geloof, in leiderschap, in liefde. Dat ze van daaruit naar onze activiteiten komen en daar hun talenten mogen inzetten, als deelnemer of vrijwilliger. En zo weer anderen mogen aansteken. Zo weer levens mogen veranderen. Zo weer voor een stuk helpen aan dat wat Vlaanderen zo nodig heeft.

Al moet ik ook bekennen dat mijn hoop ook is dat we in 2024 nog veel meer plezier mogen beleven op al die kampen, dat we mogen wenen van het lachen, rollenbuiken van plezier. Nog meer zotte dingen mogen doen die we nog nooit gedaan hebben. Versteld staan van onszelf en anderen hun mogelijkheden en humor. Maar ook diepgaande gesprekken, af en toe die traan die er eens uit moet. Kortom dat er vriendschappen voor het leven mogen ontstaan en bloeien op kamp.

Van jullie kapoen

Maarten