Over grenzen, respect en moed.
Ik weet nog goed hoe het voelde. Die avond na het kamp. De laatste koffers waren vertrokken, ik bleef nog even alleen achter, tussen lege bekers en verloren voorwerpen. Het kamp was gedaan. Normaal voelt dat moment als voldoening. Maar die keer niet.
Ik voelde me leeg. Iets wat er gebeurd was tijdens de week, bleef aan me knagen. Niet iets enorm op het eerste gezicht — geen schreeuwend incident, geen groot drama — maar wél iets wat mijn grens had overschreden. Maar dat besefte ik toen nog niet.
Een opmerking, zogezegd “grappig”, die over mijn lichaam ging. Een hand op mijn schouder die net iets te lang bleef rusten. Steeds dezelfde ogen op mij gericht. Ik kreeg een knoop in mijn maag telkens we in dezelfde ruimte moesten zijn. Het gevoel dat ik niet goed wist hoe ik moest reageren zonder “overdreven” te lijken. Dus ik lachte het weg. Maar vanbinnen deed het iets met me. Ik voelde me onzeker… Had ik iets verkeerd gedaan? Had ik het moeten zeggen? Of maak ik het nu groter dan het is? Waarom voelde ik me zo klein?
Pas weken later, in een gesprek met een vriendin, durfde ik het volledige verhaal te vertellen. “Dat was er eigenlijk over, hè?” zei ze zacht. En plots kwam het binnen… Mijn grens was overschreden.
Dat moment heeft me geleerd hoe belangrijk het is om grenzen te herkennen — mijn eigen grenzen én die van anderen. Grensoverschrijdend gedrag is niet altijd luid, zichtbaar of kwaad bedoeld. Soms is het subtiel, verpakt in humor of nonchalance. Maar wat telt, is hoe het voelt. Als iets niet goed voelt, is dat een signaal dat telt.
Da’s Erover – jaarthema 2025
Dit jaar willen we met PJV stil staan bij dat besef. “Da’s Erover” is geen thema dat met de vinger wijst, maar één dat uitnodigt tot gesprek. Over respect, veiligheid en de moed om iets te zeggen — ook als het moeilijk is.
In onze jeugdwerking willen we een plek zijn waar jongeren én leiders zich veilig voelen. Waar iedereen zichzelf kan zijn zonder angst voor grappen, aanrakingen of opmerkingen die pijn doen. Dat begint bij ons, de leiders. Door alert te zijn, door te luisteren, en door in te grijpen als we zien dat iets niet oké is.
Soms is dat gewoon even vragen: “Gaat het?”
Soms is het benoemen wat je ziet: “Ik merk dat dit niet fijn is voor jou, klopt dat?”
En soms is het nodig om duidelijk te zeggen: “Stop. Da’s erover.”
Dat vraagt lef, maar ook liefde. Want grenzen stellen is geen afwijzing — het is zorg. Laten we dit jaar samen groeien in die zorg. Voor onze jongeren, voor elkaar, en voor onszelf.
